Afgelopen donderdag ben ik in de rugkliniek van dr. Iprenburg in Heerenveen geopereerd aan mijn rug. Tijdens deze operatie is een stukje tussenwervelschijf dat op een zenuw drukte verwijderd en tevens is de plaats waar de zenuw het ruggenmerg verlaat (en naar het rechterbeen gaat) wat wijder gemaakt, omdat deze te smal was. Het doel van deze ingreep was om de zenuw naar mijn rechterbeen weer wat ruimte te geven. De beknelling van de zenuw is er zeer waarschijnlijk de oorzaak van dat ik steeds krachtsverlies had in één been.

De laatste maanden heb ik alleen maar gezocht hoe het kon dat mijn rechterbeen zoveel zwakker was. In de eerste plaats wordt er dan meteen gedacht aan een vaatprobleem, maar dat bleek allemaal in orde na een controleonderzoek in Veldhoven. Daar constateerde men dat de liesslagader na mijn operatie helemaal terug in orde was, maar dat het krachtsverlies nog steeds aanwezig was. Vervolgens werd het steeds duidelijker dat het een zenuwprobleem moest zijn en dat dat probleem in mijn rug ontstond. Natuurlijk is een rugoperatie de laatste optie maar alles wat ik tot nu toe geprobeerd heb heeft geen effect gehad. En het wielerseizoen gaat gewoon door en mijn contract eindigt dit jaar. Overigens kan ik hier meteen het misverstand uit de wereld helpen dat Cofidis er mee zou stoppen na 2008. De ploeg gaat sowieso door in 2009 en over de periode erna wordt nog onderhandeld maar na het zeer succesvolle voorjaar hoor ik daarover ook alleen maar positieve geluiden. En dat is logisch, want de grote baas van Cofidis had maar één wens bij aanvang van het seizoen: “Geef ons zin om nog een tijdje in het wielrennen door te gaan.”

Voor mij zag de wielertoekomst er wat somberder uit. Aan de ene kant was het duidelijk dat het probleem uit mijn rug kwam, maar tegelijkertijd was er niets dat echt hielp. Na het niet-geslaagde trainingskamp in Nice heb ik besloten dat er echt iets moest gebeuren. Gelukkig kun je tegenwoordig met een minimale ingreep geopereerd worden aan je rug. Ik ben geopereerd met een endoscopische operatietechniek en de enige plaats waar dit kan is bij dr. Iprenburg in Heerenveen. Waar herniapatiënten vroeger zes weken plat gingen na een grote rugoperatie maak ik nu al wandelingetjes terwijl ik amper pijn heb. Ook ben ik donderdag maar een paar uurtjes in de kliniek geweest. Binnen een uur na aankomst lag ik al op de operatietafel en drie uur na de operatie zat ik terug in de auto naar huis. Door alle files heb ik donderdag langer in de auto gezeten dan dat ik in Heerenveen was.

De komende twee weken mag ik alleen liggen of staan, maar ik moet zitten vermijden. Daarna mag ik alweer beginnen met oefeningen en fietsen op een hometrainer. Waarschijnlijk mag ik vrij snel daarna ook weer de racefiets op. Wanneer ik weer kan koersen kan ik nu nog niet zeggen. Dat is afhankelijk van het verloop van de revalidatie. Stiekem hoop ik er op het NK weer bij te zijn. Maar nog veel meer hoop ik dat de problemen nu echt achter de rug (what’s in a name!) zijn. Als mijn been weer goed voelt weet ik dat ik dit seizoen nog mooie dingen kan laten zien.