Ik zal eerst even een kort overzicht van mijn medische geschiedenis geven alvorens een vraag te stellen. Exuses voor het lange verhaal
Op 6-Jarige leeftijd "liep ik (opeens) met X poten" beide voeten sleepten als het ware naar binnen, ik zou een keer naar van de trap gevallen zijn en dit zou misschien de oorzaak geweest kunnen zijn, maar dit is helemaal niet zeker. N.a.v mijn slepende voeten kreeg ik steunzolen, deze zorgde er voor dat ik beter liep.
Op 14-jarige leeftijd ben ik af van de steunzolen, het was alsof ik automatisch weer goed ben gaan lopen. Het slepen dat ik niet eerst onder controle leek te hebben ( of erg veel moeite kostte) was niet meer aanwezig.
Op 17-jarige leeftijd werd mijn eerste hernia gediagnosticeerd. Het exacte moment waarop de klachten begonnen is mij niet bekend. Het is namelijk zo dat ik eerder dat jaar een fietsongeval heb gehad waarbij ik snel daarna last had van mijn rug, maar deze pijn leek snel weer over te gaan, er werd niet tot actie overgegaan door mijn huisarts en ik resumeerde dus al snel weer met mijn sport badminton.
Tot ik in een competitie door mijn rug ging, zo erg dat ik accuut moest stoppen en niet meer op mijn rug kon steunen omdat dit teveel pijn deed, ik zat als het ware op mijn armen. Dit was de aanleiding om toch maar weer naar de huisarts te gaan.. En hier kreeg ik medicijnen zoals Diclofenac, Valium/Codeïne en uiteindelijk Tramagetic, en daarna werd weer overgegaan tot een bedrust kuur, en fysiotherapie, en later een ziekenhuisopname. De pijn van de hernia was ondertussen zo erg dat ik niet meer in het MRI apparaat paste, ik stond namelijk voorovergebogen, ik kon niet meer recht (door de pijn of mechanisch?)
zelfs pijnstillers hielpen niet.
Naar mijn weten was de MRI nodig om een operatie uit te voeren, om de locatie van de hernia te bepalen. Enfin een operatie datum werd geplanned. Een gedeeltelijke Laminectomie (om bij de hernia te komen) en de "bulge" herniated disc werd weg gehaald aldus de chirurg, ook zei hij dat het een redelijk "conservatieve behandeling" was omdat ik nog zo jong was. Het risico op het terugkomen van de hernia was aanwezig, ik zou een nauw ruggenmerg kanaal hebben, dit is erfelijk.
Iets na mijn 18e verjaardag werd ik geopereerd, ik heb de operatie als zeer traumatisch ervaren, maar er was zeker wel verbetering te zien! Toch was ik niet meer de oude qua motoriek/gevoel in mijn linker been. Toch werd het beter, mede door wat sport en oefeningen in het revalidatie centrum en fysiotherapie. Ook kreeg ik de mededeling dat het een dubbele hernia was lumbar (?). Ik heb na deze operatie ook een soort van knobbels in de spieren rond mijn rug.
19 Jaar, Gestopt met alle behandelingen, en het was weer zover, tijdens een verhuizing was ik wat overmoedig met het verslepen van een bed. Ik ben nogal fors en men kijkt snel naar mij als iets gedaan moet worden. En ik geloof dat op dat moment de 2e hernia is ontstaan, deze keer ging de aftakeling wel heel snel. Ik lag binnen no-time op bed en had alle bekende verschijnselen van een hernia. Pijn, brandend gevoel, tintelingen en uitendelijk gevoelloosheid, verminderde kracht.
Na een afspraak met de neuroloog wist hij direct wat er aan de hand was door een test. Er werd een foto gemaakt en de foto liet zien dat er op 2 plekken een hernia te zien was, maar er was weer niet duidelijk welke nou de klachten veroorzaakte. De chirurg koos om de hernia te opereren die op de plek zat waar nog niet geopereerd was, wegens praktische redenen (anatomische indicatoren zouden missen?) Er werd weer een zelfde soort operatie uitgevoerd ook met gedeeltelijke laminectomie.
Deze operatie heeft toch vrij snel tot herstel geleid, binnen 2 maanden kon ik alweer (wat) sporten, precies op tijd om aan mijn studie te beginnen. Ik had nog wel last met zitten en lopen, en men zag dat ik een typisch loopje had met draaiing in het bekken. Maar in verhouding ging het goed!
Dus, 21 Jaar nu bijna het 3e jaar van mijn studie in, en ik heb de laatste paar maanden door dat de klachten zijn toegenomen, eerst vooral pijn, en uitstralende pijn naar benen, maar nu ook een brandend gevoel, en iets van verminderde kracht, maar dit is zeer subjectief.
Ik had laatst zelfs dat ik de 200-300 meter naar de bushalte niet meer redde, omdat mijn been verkrampte en de uitstralende pijn zo erg was dat ik gewoon op straat aan het huilen was.
Ik vrees nu het ergste, weer een hernia... weer het proces in van een revalidatie, studievertraging.. ik ben intensief in de vakantie met fietsen, en lopen (ondanks de klachten).. maar echt over gaat het niet, het heeft pijn tot gevolg. Als ik terugkijk is het nooit echt geweldig gegaan met mijn rug, ik heb na beide operaties nog klachten gehouden.
Nu ga ik morgen een afspraak maken met mijn huisarts om mijn verhaal aan heb kwijt te kunnen en zijn oplossing aan te horen. Maar, ik vrees dat hij gewoon weer met een recept voor pijnstillers aan komt zetten. Of erger nog een afspraak voor een foto, waardoor ik waarschijnlijk weer een operatie moet ondergaan... Fysiotherapie ken ik ondertussen wel ben ondertussen bekend met alle rekoefeningen, die helpen heel eventjes, maar daarna komt de pijn direct terug.
Mijn vraag is dus, zijn er alternatieven voor een operatie, of een pijnstiller kuur? En denkt u op basis van deze klachten dat ik een nieuwe operatie zal moeten ondergaan? Ik wil van deze klachten af, maar niets helpt... Ik word er bijna depri van.
